Wyobraźmy sobie taką sytuację. Wydajemy niemałe pieniądze w nowe, bezprzewodowe słuchawki, prawie z wypiekami na twarzy wyciągamy je z pudełka i parujemy z telefonem. Włączamy ulubioną playlistę w wysokiej jakości, oczekując głębokiego basu i wyrazistych detali, a dostajemy… brzmienie przeciętne, spłaszczone i pozbawione dynamiki. Zamiast zachwytu pojawia się rozczarowanie, a my zaczynamy zastanawiać się, czy producent nie przesadził z reklamą.
Warto przeczytać: Które słuchawki wybrać – dokanałowe czy douszne?
Najczęściej jest jednak tak, że winne wcale nie są być słuchawki, lecz nasz smartfon. Domyślne ustawienia rzadko stawiają na pierwszym miejscu jakość dźwięku. Bezprzewodowa transmisja Bluetooth wymaga kompresji danych, a producenci telefonów fabrycznie stawiają na stabilność połączenia oraz oszczędzanie baterii. Z tego powodu system z automatu wybiera najbardziej podstawowy i uniwersalny sposób przesyłania sygnału, drastycznie ograniczając możliwości nawet naszego sprzętu audio.
Na szczęście mamy inne opcje. W głębi Androida kryją się ustawienia, które pozwolą to wszystko naprawić. Wystarczy, że wykonamy kilka prostych kroków, by odblokować te ukryte suwaki i wymusić na telefonie transmisję w najwyższym możliwym standardzie. W ten sposób wreszcie usłyszymy dokładnie to, za co zapłaciliśmy.
Czym są kodeki Bluetooth i dlaczego ma to znaczenie?
Zanim przejdziemy do zmian w ukrytych opcjach, warto najpierw zrozumieć, co tak naprawdę dzieje się w tle. Gdy słuchamy muzyki przez kabel, sprawa jest prosta: analogowy lub cyfrowy sygnał płynie bezpośrednio do przetworników. W przypadku połączenia bezprzewodowego napotykamy jednak wąskie gardło w postaci fal radiowych. Żeby przesłać gęsty plik audio przez Bluetooth bez opóźnień i zacięć, telefon musi go najpierw skompresować, a słuchawki po drugiej stronie rozpakować.
Narzędziem odpowiedzialnym za to pakowanie i rozpakowywanie danych jest właśnie kodek audio. To od niego w głównej mierze zależy, jak wiele detali z oryginalnego nagrania przetrwa transmisję.
W telefonach spotkamy kilka podstawowych standardów, które różnią się przepustowością:
- SBC – to podstawa i najstarszy standard, który znajdziemy w każdym urządzeniu Bluetooth. Jego główną zaletą jest powszechność, ale na tym plusy się kończą. SBC oferuje najniższą jakość dźwięku i spore opóźnienia, przez co muzyka brzmi płasko, a w grach czy filmach dźwięk może nie nadążać za obrazem.
- AAC – popularny kodek, który stanowi standard w urządzeniach marki Apple. Choć potrafi zaoferować bardzo dobrą jakość, na Androidzie bywa nieprzewidywalny. Ze względu na różnice w procesorach i optymalizacji systemowej na niektórych telefonach z Androidem AAC działa świetnie, a na innych gra zauważalnie gorzej niż powinno.
- Rodzina aptX (aptX, aptX HD, aptX Adaptive) – autorskie rozwiązania firmy Qualcomm, które znacząco podniosły poprzeczkę. Wyższe warianty tego kodeka pozwalają na przesyłanie dźwięku o wysokiej rozdzielczości przy niskich opóźnieniach, co przekłada się na znacznie szerszą scenę muzyczną i czystsze wysokie tony.
- LDAC – stworzony przez Sony standard, który jest obecnie prawdziwym królem bezprzewodowego audio. Potrafi przesłać aż do 990 kbps, czyli niemal trzykrotnie więcej niż podstawowy SBC. To właśnie LDAC pozwala nam zbliżyć się do jakości znanej z płyt CD i bezstratnych plików Hi-Fi, oferując niezrównaną głębię.
Klucz do sukcesu tkwi w tym, że nasz smartfon bardzo często z automatu wybiera bezpieczny, ale przeciętny kodek SBC lub AAC. Naszym celem jest wymuszenie na systemie użycia aptX HD lub LDAC, o ile tylko nasz sprzęt na to pozwala.
Jak odblokować opcje programistyczne w Androidzie?
Gdy wiemy już, za co odpowiadają poszczególne standardy przesyłu, czas zmusić nasz telefon do współpracy. Problem polega na tym, że zaawansowane ustawienia audio nie są widoczne na pierwszy rzut oka. Producenci smartfonów chowają je przed zwykłymi użytkownikami, aby zapobiec przypadkowym zmianom parametrów systemowych.
Aby dotrzeć do poszukiwanych przełączników, musimy aktywować tak zwane Opcje programistyczne (lub Opcje programisty). To specjalne, ukryte menu stworzone z myślą o twórcach aplikacji, które daje nam pełną kontrolę nad zaawansowanymi funkcjami Androida.
Procedura w większości telefonów wygląda bardzo podobnie:
- Wchodzimy w Ustawienia naszego telefonu.
- Szukamy zakładki O telefonie (lub Informacje o telefonie).
- Odnajdujemy pozycję opisaną jako Numer kompilacji (w niektórych nakładkach, na przykład w telefonach Xiaomi, może to być nazwa Wersja OS lub Wersja MIUI).
- Szybko klikamy siedem razy z rzędu w tę konkretną linijkę.
W trakcie klikania na ekranie pojawi się odliczanie, a po ostatnim tapnięciu system poprosi nas o podanie kodu blokady ekranu (PIN-u lub wzoru). Gdy go wpiszemy, zobaczymy komunikat: „Jesteś teraz programistą!”.
By uzyskać dostęp do opcji programistycznych trzeba 7 razy kliknąć w wersję systemu w ustawieniach. Fot. HotGear.
Od tej chwili w naszym menu głównym Ustawień (najczęściej w sekcji System lub Dodatkowe ustawienia) pojawiła się nowa, dotąd niewidoczna zakładka. To właśnie tam znajduje się centrum sterowania jakością naszego dźwięku Bluetooth, do którego przejdziemy w kolejnym kroku.
Krok po kroku. Zmiana kodeka na najlepszy możliwy
Mamy już odblokowane drzwi do zaawansowanych funkcji systemu, więc możemy przejść do najważniejszego momentu: przestawienia domyślnego kodeka na ten, który wyciśnie ze słuchawek wszystko, co najlepsze.
Zanim jednak cokolwiek zmienimy, musimy pamiętać o jednej fundamentalnej zasadzie – zarówno nasz smartfon, jak i połączone z nim słuchawki muszą obsługiwać ten sam wyższy standard. Jeśli wymusimy w telefonie kodek LDAC, a nasze słuchawki potrafią obsłużyć maksymalnie AAC, system ze względów bezpieczeństwa automatycznie powróci do podstawowego połączenia. Przed przystąpieniem do edycji warto więc sprawdzić w specyfikacji słuchawek, jaki jest ich najwyższy wspierany profil audio.
Gdy upewnimy się co do możliwości, przechodzimy do działania.
- Włączamy Bluetooth w telefonie i łączymy się ze swoimi słuchawkami. Jest to kluczowy krok, ponieważ bez aktywnego połączenia część opcji audio w menu programistycznym pozostanie wyszarzona i niedostępna do edycji.
- Wchodzimy w Ustawienia, odnajdujemy nowo odblokowane Opcje programistyczne i zjeżdżamy w dół do sekcji poświęconej sieciom oraz transmisji Bluetooth.
- Odnajdujemy pozycję opisaną jako Kodek audio Bluetooth (lub Kodek audio Bluetooth dla połączenia bezprzewodowego).
- Po kliknięciu w tę opcję zobaczymy listę wszystkich standardów obsługiwanych przez nasz system. Wybieramy najlepszy dostępny wariant wspierany przez nasze słuchawki – idealnie będzie to LDAC lub jeden z wariantów aptX (np. aptX HD lub aptX Adaptive).
Wybór najlepszego kodeka w systemie. Fot. HotGear.
Jeśli po wybraniu wyższego kodeka dźwięk na chwilę ucichnie, nie panikujmy – to zupełnie normalne. Urządzenia potrzebują ułamka sekundy na ponowne nawiązanie łączności i ponowne zestrojenie strumienia danych.
Drugie ukryte ustawienie: Bitrate
Zmiana samego kodeka na liście opcji programistycznych to dopiero połowa drogi do celu. W tym samym ukrytym menu znajdziemy drugie, równie istotne ustawienie, które decyduje o tym, ile danych rzeczywiście przepływa przez powietrze. Domyślnie systemy operacyjne często ustawiają zmienną przepustowość, której głównym zadaniem jest zapewnienie maksymalnej stabilności połączenia kosztem jakości audio. Telefon stale monitoruje zakłócenia wokół nas i w ułamku sekundy potrafi obniżyć bitrate, jeśli sygnał na moment osłabnie.
Jeśli na co dzień słuchamy muzyki w pobliżu smartfona lub przebywamy w miejscach o małym nasyceniu zakłóceń radiowych, warto przejąć pełną kontrolę nad tym parametrem. W opcjach programistycznych, tuż pod wybranym wcześniej kodekiem (szczególnie w przypadku standardu LDAC), znajduje się pozycja odpowiedzialna za częstotliwość próbkowania oraz przepustowość bitową.
W smartfonach Xiaomi bitrate jest ukryty w opcji „jakość odtwarzania”. Fot. HotGear.
System zazwyczaj proponuje tryb optymalny, ale my możemy ręcznie wymusić maksymalną jakość transmisji wynoszącą 990 kbps lub 909 kbps. Wybranie tej opcji sprawia, że telefon rezygnuje z automatycznych redukcji pasma i przesyła strumień o pełnej gęstości. W ten sposób ostatecznie eliminujemy sztuczne ograniczenia i sprawiamy, że bezprzewodowe słuchawki wreszcie rozwijają swoje faktyczne możliwości brzmieniowe.
Czy to wszystko jest bezpieczne?
Choć podkręcenie parametrów audio do granic możliwości brzmi kusząco, musimy pamiętać, że są też minusy.
Przede wszystkim musimy liczyć się z szybszym zużyciem baterii – zarówno w naszym telefonie, jak i w samych słuchawkach. Przesyłanie strumienia danych z przepustowością 990 kbps (w przypadku LDAC) wymaga od modułów radiowych oraz procesorów audio znacznego wysiłku, co skraca czas pracy na jednym ładowaniu.
Drugim istotnym czynnikiem jest wrażliwość na zakłócenia sygnału. Gdy zmuszamy telefon do pracy z najwyższym bitrate, rezygnujemy z bufora bezpieczeństwa. W zamkniętym pokoju dźwięk będzie idealny, ale wystarczy, że wejdziemy do zatłoczonego tramwaju, na dworzec czy w rejon o dużym nasyceniu sieci Wi-Fi, by w muzyce pojawiły się nieprzyjemne mignięcia, chrupnięcia lub krótkie przerwy w transmisji. Jeśli zauważymy takie objawy, najrozsądniejszym krokiem będzie powrót w opcjach do trybu zbalansowanego lub zaufanie automatycznemu doborowi przepustowości.
Warto też na koniec wspomnieć o użytkownikach sprzętu spod znaku nadgryzionego jabłka. Jeśli szukamy takich przełączników w systemie iOS, zawiedziemy się. Urządzenia Apple są sztywno ograniczone do kodeka AAC i nie dają użytkownikom możliwości ręcznego wymuszania wyższych parametrów transmisji. Pod tym względem to właśnie na Androidzie mamy pełną swobodę w decydowaniu o brzmieniu naszego audio.
Podsumowanie
Okazuje się, że droga do zauważalnie lepszego brzmienia wcale nie wymaga od nas zakupu nowego sprzętu ani wydawania setek złotych na droższe akcesoria. Wszystko, czego potrzebowaliśmy, od początku znajdowało się w naszym telefonie – wystarczy jedynie wiedzieć, do których drzwi zapukać.
Oczywiście musimy pamiętać o zachowaniu zdrowego rozsądku. Jeżeli często przebywamy w zatłoczonych miejscach, w których sygnał bezprzewodowy bywa rwany, wymuszenie najwyższej przepustowości może okazać się niezbyt praktyczne na co dzień. Jednak dla każdego, kto ceni sobie czystość sceny, głębię basu i detale w ulubionych utworach, jest to modyfikacja absolutnie obowiązkowa.
Tomasz Sławiński
